Het winkeltje ziet er uit alsof het al 40 jaar niet veranderd is. Dat is het denk ik ook niet. Meneer en Mevrouw waren huiverig voor mijn bezoek, want zijn een keer overvallen en dat kan zomaar weer gebeuren. Maar ik wil zo graag het verhaal van hun zuivelhandel vertellen. Na 5 keer bellen mocht ik in 2019 langskomen.

Ik spendeerde 4,5 uur in het keukentje achter de winkel. In die tijd kwamen er 2 klanten. Meneer praatte honderd uit. Mevrouw vulde aan of voerde mij koekjes, nootjes en frisdrank. We lachten, praatten over de oorlog, over het ‘melkboer’ zijn met zijn vader en later met zijn eigen omgebouwde auto. Het enige dat ik kon denken was ‘straks is er geen plek meer zoals deze’.

En terwijl meneer (84) liet zien hoe hij de kazen drie keer per week omdraait, kreeg ik een knipoog van mevrouw. Wat een lieverds. Na het ontwikkelen van de foto’s printte ik er een aantal uit en stuurde ik naar ze op. De dag er na had ik mevrouw nog aan de telefoon. Prachtig vonden ze het. ‘En als je een keer langs wilt komen mag dat altijd, hè kind!’

In 2020 ging ik nog een keer terug. Niets was er verandert. Ik spendeerde weer uren achter in de zaak, mocht foto’s maken en er werd gelachen. Mevrouw ging al wel wat slechter en ze noemde de problemen die ze hadden om boven de zaak te blijven wonen. Maar meneer kon zijn zaak nog niet loslaten. En inkomsten kregen ze toch nog uit wat vastgoed dat ze verhuurde verder op in het dorp.

Meneer Manuels is de ‘melkboer’ van Oosterbeek. Het dorp waar mijn moeder vandaan komt. Niet dat deze man bij mijn familie langs kwam op de Ploegseweg. Meneer Manuels was gereformeerd en mijn familie hervormd. En dus was zijn route anders. Ook later niet, toen die regels verslapte en meneer de enige melkboer nog was die allerhande boodschappen thuis bezorgden. Toen ik er langs kwam liet ie nog elk jaar grasmelk kazen komen om te laten rijpen. Een jaar duurt dat vaak, voor ze echt lekker zijn. Je kon bij meneer en mevrouw allerhande kruideniersspullen krijgen maar ook bestellen. Zoals specifieke Droste Chocoladeletters in de sinterklaastijd. En men kwam speciaal voor hun kaas. Maar in 2019, toen ik er was, liep de klandizie traag. Meneer vertelde dat sinds de Albert Heijn in de jaren 70 kwam alles veranderd was. Ik zette daar zo mijn vraagtekens bij.

Toen ik in 2023 de Airborne Wandelmars liep met mijn familie, stonden meneer en mevrouw Manuels naast de weg te zwaaien. Ik begroette ze, maakte een praatje. De zaak was inmiddels gesloten. Zij naar een verzorgingstehuis. Maar nog altijd miste meneer het leven in de winkel.
Ik had gedacht dat hij zou sterven in het harnas. Dat deed ie niet, maar mijn vermoedden in 2019 dat er binnenkort hier geen plaats meer voor is, werd bevestigd. Zou ik de locatie kunnen aanmelden bij het openluchtmuseum? Dat ze de hele winkel overnemen? Wellicht?

Ik publiceerde altijd de anonieme foto’s en ook nergens wie ze waren of waar de winkel zat. Inmiddels zijn meneer en mevrouw naar een verzorginstehuis verhuisd en is de winkel gesloten.

Manuels Zuivel is daarmee ook ten einde en ik ben dolblij dat ik het nog heb mogen vangen.